Lepelsnijden is voor mij een complexe combinatie van verschillende aspecten: Voor een deel gaat het om de volledigheid van het maakproces van een simpel product- vanaf het in het bos uitzoeken van een geschikte 10 jaar oude berk, gevolgd door de respectvolle kap en “slacht” van de geschikte stukken tot en met de afwerking door het verzadigen door onderdompelen in lijnolie-
Het heeft ook rituele aspecten: Zelf iets maken dat geschikt is voor dagelijks gebruik, een “nederig” product, het perfectioneren van methodes en vormgeving, steeds opnieuw door dezelfde stadia.

Het gaat ook altijd gepaard met twijfel waarbij het eigen kunnen steeds weer moet worden waargemaakt- Het is altijd weer een strijd.

Het proces is niet al te lang, en wordt met de jaren nog korter: een simpele lepel kan je in een paar uur leren maken; een complexere vorm of grote lepel duurt langer.

Een lepel afwerken geeft speciaal plezier- als de lijnolie na dagen intrekken de lepel gedeeltelijk doorschijnend heeft gemaakt en je uiteindelijk in handen hebt wat het is geworden.

In de loop van de tijd schuift mijn horizon op- Ik zie steeds beter waarom het gaat: Vorm, functie en materiaal in interactie met mij als maker. Ik weet zeker dat ik hier nog jaren mee vooruit kan op zoek naar verdere verdieping en vaardigheid.

Lepelsnijden is een manier om je te focussen, te concentreren terwijl je een nog onbekende route volgt: Wat mij betreft eerder “meditatief” dan “therapeutisch”.

Tenslotte is het snijden van lepels en in breder opzicht het werken met vers hout een mooie manier om in te pluggen in de eigen geschiedenis.